პროზა

დაბრუნდა და მარტო იყო, თუმცა ისევ გრძნობდა იმ უხილავის მოახლოებას. იდგა, როგორც იდუმალი კარის წინ, რომლის სახელურს ოდესღაც შეეხო და შეძრა სულით ხორცამდე. დაფარული გზებით უკვე მერამდენედ ბრუნდებოდა. ყოველ ჯერზე…

მდინარე მანქანით შორ გზაზე მოგზაურობისას, ჩემი ტვინის რომელიღაც უჯრედი აქტიურდება და უცებ, თითქოს დენი მარტყამს – მახსენდება ბავშვობის ამბები. მაგალითად, მამას მოტანილი სათამაშო – სლიკინა, მონაცრისფრო/რუხი რეზინისმაგვარი მასალით დაწნული თევზი,…

მამუკა სავსე მთვარის მკრთალი ნათელით მოფენილ ეზოს გადაჰყურებდა ფანჯრიდან და თან თავისი საყვარელი ფინჯნიდან მაყვლის ჩაის ხვრეპდა. არ უყვარდა წელიწადის ეს დრო, მალე ღამდებოდა და ყველაფერი ატალახებული იყო. სამსახურიდან სახლამდე…

ღმერთო, სიტყვის შნო მომეცი, ეს ამბავი მოვყვე ისე, როგორც ვიგრძენი და არა იმგვარად, როგორც მოხდა.

ჩვენი ფანჯრები ცნობისმოყვარე ტურისტებისთვის ნამდვილი სამოთხეა. არც დახრა გინდა, არც თითის წვერებზე აწევა. შემობოდიალდები მრგვალ ეზოში, მარჯვნივ გამოიხედავ და, ფაქტობრივად, გეძახის ეს ფანჯრები ფარდაზე ჩაყოლებული ხელოვნური წიწაკებისა და ლიმონების ასხმულებით.…

თავი არ უნდა მომეკლა. არაფერში რომ არ ვარგიხარ, იარაღსაც არ უნდა გაეკარო. ოქმს ზურა შეადგენდა. ნევროზი მოკლავს მაგას. გრაფიკული ექსპერტიზის გარეშე ათასი ნაწერიდან ამოიცნობ მისი ტრემორიანი ხელით ნაჯღაბნ ზიგზაგებს. „25“…

ნაღველი, სიმტკიცე და სიკეთე – ამ სამ სიმზეა აწყობილი ზაალ სამადაშვილის მოთხრობები. იშვიათად, რომელიმე ქართველ მწერალთან მახსოვდეს მედეგობისა და თუნდ სულ პატარა კეთილშობილების ასეთი დაჟინებული ძიება ცხოვრებაშეუმდგარ ადამიანებში და, ამავე…

„ნიყვი ერთადერთია, რომლის მოყვანაც სათბურში შეუძლებელია, რადგან ნიყვი თუ თავისუფალ და ბუნებრივ გარემოში არ იზრდება, ყველა იმ თვისებას კარგავს, რაც მას სხვა სოკოებისგან გამოარჩევს. წარმოიდგინეთ, ადამიანს რამდენად სჭირდება თავისუფლება…“. ჩიტის…

„აღდგომა დღე კი იყო, მაგრამ ეს სასაფლაო იმდენად ძველია, რომ მომკითხველი ცოტა ჩანდა (აშკარად) და ჩვენც მათ ვკითხეთ, ვინც იქ დაგვხვდა“. გრძელი ვირი არგენტინელმა ჟურნალისტმა მკითხა, როგორი ბავშვობა გქონდათო და…

იყო და არა იყო რა… იყო ერთი მწერალი, წიგნებს წერდა და გეგმებს აწყობდა: ნეტავ, რასაც დავწერ, ბევრმა ადამიანმა წაიკითხოსო. მწერალს სახედარი ჰყავდა, ჩვეულებრივი — ოთხფეხა, ორყურა და ცალკუდა. ერთ დღესაც…