01

ქართული ლიტერატურის მკითხველი, გულშემატკივარი და დაკვირვებული თვალის ადამიანი, რომელიც კარგად იცნობს ჩვენს ახლო წარსულს, რეპრესიებით, სისხლითა და უდიდესი ტრაგედიებით სავსეს, პირველი, ვინც გაახსენდება კიდევ ერთხელ აღდგენილი ჟურნალ „ქართული მწერლობის“ დანახვისას, ნიკოლო მიწიშვილი იქნება, ამ ჟურნალის დამაარსებელი და გამომცემელი. ბედუკუღმართი დროების შვილი.

ნიკოლო მიწიშვილზე კი, უპირველესად მისი „ფიქრები საქართველოზე“ გაგახსენდება, მკითხველო, რომელიც იმაზე მეტად მტკივნეულიც კი აღმოჩნდა იმდროინდელი ქართული საზოგადოებისთვის, ვიდრე, მაგალითად, თავის დროზე ილიას „ბედნიერი ერი“. ტექსტი, რომელსაც ერთი მწერალიც არ დაუტოვებია, რომ მიწიშვილისთვის პასუხი არ გაეცა და მწვავე კრიტიკის ქარცეცხლში არ გაეხვია.

…და მიწიშვილთან 1937 წელი გაგახსენდება, რომელმაც ისიც არ დაინდო, ისიც, ვინც საკუთარი იდეოლოგიის სამსახურში ჰყავდა. ასეთი ხასიათი აქვს სისტემას, ბოლოს არავის არჩევს, არავის ინდობს.

„ქართული მწერლობა“ ოცდამეერთე საუკუნის 20-იანი წლების საქართველოში რეპრესიული მანქანის წინააღმდეგ აღვადგინეთ; სიტყვის თავისუფლების დასაცავად; თავისუფალი მწერლობისა და ხელოვნების მხარდასაჭერად.

მავანმა ბერიას აჩრდილი გამოიხმო და გააღვიძა „მწერალთა სახლშიც“, მუზეუმებშიც, კინოცენტრშიც, სამხატვრო აკადემიაშიცა და კონსერვატორიაშიც, ჩვენ კეთილი, ნიჭიერი, პატრიოტი, პროფესიონალი ადამიანები უნდა გავაერთიანოთ ქართული მწერლობის, თავისუფლებისა და ძვირფასი სამშობლოს გადასარჩენად.